Πέρα από την ασυναρτησία, την παράνοια και τον ανορθολογισμό, που έχουν επικαλύψει τη χώρα ως τοξικό νέφος[1], ένα ακόμα στοιχείο που έχει κυριαρχήσει στον δημόσιο βίο το 2015 είναι η διαρκής και συστηματική χρήση του ψέματος, ως συστατικού στοιχείου της κυβερνητικής πολιτικής ρητορείας. Αναδημοσίευση από το τεύχος 61 του Books' Journal, Δεκέμβριος 2015. Το κείμενο αναδημοσιεύεται με διορθωμένη την παραπομπή της σημείωσης 7 και με πλήρη τα αποσπάσματα την παραπομπής. Η σχετική διόρθωση θα περιληφθεί στο νέο χάρτινο τεύχος του περιοδικού, μαζί με αναλυτική απάντηση του συγγραφέα σε όσους επισήμαναν το λάθος του και με προσθήκη στοιχείων για τη λενινιστική εκδοχή της αλήθειας. 

Οι τρέχουσες διαπραγματεύσεις με τους «θεσμούς» καθ’ οδόν προς την πρώτη αξιολόγηση του νέου Μνημονίου ανέδειξαν άλλη μια φορά τις δυσκολίες εφαρμογής του. Υπενθυμίζω ότι τον Αύγουστο η ελληνική Βουλή ψήφισε με συντριπτική πλειοψηφία τον νόμο 4336/2015 με τον οποίο κυρώθηκε μια νέα δανειακή σύμβαση και ένα τριετές πρόγραμμα προσαρμογής («μνημόνιο ΙΙΙ»)  Ο κύριος στόχος της ελληνικής πλευράς ήταν να αποφευχθεί η χρεοκοπία. Για να τον πετύχει έπρεπε τελικά να ανακαλέσει διάφορα μέτρα που είχε λάβει μονομερώς το α’ εξάμηνο του 2015 ( «100 δόσεις», γενόσημα κ.ά.), να εφαρμόσει όσες μεταρρυθμίσεις είχαν συμφωνηθεί με τις προηγούμενες κυβερνήσεις (ασφαλιστικό 2010, ιδιωτικοποιήσεις κ.ά.) και, λόγω της δραματικής επιδείνωσης της οικονομίας από τα τέλη του 2014 με αποκορύφωμα τους κεφαλαιακούς ελέγχους, να υιοθετήσει νέα επώδυνα μέτρα – αύξηση διαφόρων συντελεστών φόρου, περικοπές στις συντάξεις κ.ά. Αλλά τι πιθανότητες υπάρχουν να υλοποιηθούν οι δεσμεύσεις;

Η μόνη ρεαλιστική απάντηση στην κρίση της ΕΕ είναι η εμβάθυνση της ενοποίησης με στόχο την ανάδειξη της «καλύτερης Ευρώπης» σε ισχυρότερες δημοκρατικές βάσεις και νομιμοποίηση. Καταληκτικός στόχος της ενοποίησης θα πρέπει να είναι η Πολιτική Ένωση (Political Union), ομοσπονδιακής λογικής και περιεχομένου. Αναδημοσίευση από το τεύχος 60 του Books' Journal, Νοέμβριος 2015.

H ηγεμονική φιγούρα μιας νεο-χριστιανικής ιδεολογίας εν δράσει.  Σημειώσεις με αφορμή την ισλαμιστική τρομοκρατική επίθεση της 13ης Νοεμβρίου στο Παρίσι. Αναδημοσίευση μέρους του άρθρου για τις προσεγγίσεις (και τις επιπτώσεις) του τρομοκρατικού κτυπήματος στο Παρίσι, που υπογράφει ο Ανδρέας Πανταζόπουλος.

Για πρώτη φορά στην ιστορία της, η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ) αποφάσισε να στείλει εκπρόσωπό της σε συνεδρίαση επιτροπής εμπειρογνωμόνων του ΟΗΕ που εξέταζε την εφαρμογή από την Ελλάδα της αντίστοιχης συνθήκης: το αποτέλεσμα ήταν θλιβερό αν και αντικατόπτριζε το ύφος και τα όρια εντός των οποίων κινείται η ΕΕΔΑ.   

Σωστή και ολοκληρωμένη ανάγνωση και ερμηνεία των αποτελεσμάτων των εκλογών της 20 Σεπτεμβρίου 2015 δεν έγινε και έτσι κάποια μηνύματα του εκλογικού σώματος χάθηκαν. Αναδημοσίευση από το τχ. 59 του Books' Journal.

Ενίσχυση του ελέγχου των συνόρων, κλιμάκωση των βομβαρδισμών, διεξαγωγή χερσαίας επεμβάσεως μεγάλης κλίμακας είναι μερικές από τις λύσεις που έχουν προκριθεί ώστε να αντιμετωπιστεί ο κίνδυνος του Ισλαμικού Κράτους (ΙSIS), μπορούν όμως αυτές ή κάποιες άλλες επιλογές, κυρίως στρατιωτικού- κατασταλτικού τύπου, που προτείνονται, να αντιμετωπίσουν τη δράση της τρομοκρατικής οργάνωσης; Μπορούν να συντελέσουν στην ήττα αυτής της θανάσιμης απειλής για την Ευρωπαϊκή Ασφάλεια; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν είναι ούτε μονολεκτική ούτε και απλοποιημένη. Αν κάποιος προσεγγίσει το ζήτημα του ISIS και της φονταμενταλιστικής ισλαμικής τρομοκρατίας υπό το πρίσμα των θανατηφόρων συμπτωμάτων της, τότε μπορεί να απαντήσει ναι, ζητώντας παράλληλα περισσότερα μέτρα στρατιωτικού τύπου[1]. Αρκεί όμως η αντιμετώπιση στο πεδίο των μαχών του σουηδού ισλαμιστή που άφησε τη Στοκχόλμη για να πολεμήσει στη Μέση Ανατολή; Η πιο πρόσφατη πτυχή της απειλής της ισλαμικής τρομοκρατίας στην Ευρώπη, η οποία έχει έρθει με δυναμικό τρόπο στο προσκήνιο λόγω του ISIS, είναι η μεταφορά του τρόμου στις ευρωπαϊκές χώρες από πολίτες τους που εμπνέονται και ασπάζονται τη βίαιη φονταμενταλιστική ιδεολογία, η οποία είναι ριζικά αντίθετη στις δυτικές αξίες, στον δυτικό τρόπο ζωής, και οδηγεί στην τρομοκρατική δράση.

Οι φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις μετά τη νέα εκλογική επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ. Αναδημοσίευση από το τεύχος 59 του Books' Journal, Οκτώβριος 2015.

Σκέψεις και προβληματισμοί με αφορμή τον πνιγμό του Αϋλάν. Ένα κείμενο του  Χρήστου Α. Φραγκονικολόπουλου, που αναδημοσιεύεται από το Books' Journal 59, Οκτώβριος 2015.

Με υπέρτιτλο «Η Μέρκελ και το "τέλος του multikulti"», ο Μιχάλης Μητσός είχε δημοσιεύσει ένα σημαντικό κείμενο στο δεύτερο τεύχος του Books' Journal (Δεκέμβριος 2010), στο οποίο έθετε τον προβληματισμό που και τότε, και σήμερα, επικρατεί στην Ευρώπη γύρω από την έννοια της πολυπολιτισμικότητας. Αναημοσιεύουμε σήμερα το κείμενο εκείνο, επειδή η επικαιρότητα κινείται, με πιο επείγοντα και πιο δραματικό τόνο, γύρω από τα ίδια θέματα - και η προσέγγιση του συνεργάτη μας θέτει, από πολύ νωρίς, τους δημοκρατικούς όρους μιας σχετικής δημόσιας συζήτησης. [ΤΒJ] 

Ο Φίλιππος Λοΐζος είναι ο "Πάτερ Παστίτσιος", το πρόσωπο που πέρασε (και συνεχίζει να περνά) μια οδυνηρή αστυνομοδικαστική περιπέτεια επειδή δημιούργησε μια χιουμοριστική σελίδα στο facebook. Στο κείμενό του, που αναδημοσιεύεται από το τεύχος 58 του Books' Journal, Σεπτέμβριος 2015, περιγράφει αυτή τη ζοφερή περιπέτεια.

Από γεννήσεως του κοινοβουλευτισμού, πάντα κάποια κόμματα διαμαρτύρονται για την δυσανάλογη (χαμηλή βέβαια!) εκπροσώπηση τους στην Βουλή. Στην σημερινή Ελλάδα το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα οξύ: αν είσαι πρώτο κόμμα μπορεί να πάρεις 36% της λαϊκής ψήφου, αλλά 50% των κοινοβουλευτικών εδρών. Το δεύτερο κόμμα μπορεί να έχει 35% της λαϊκής ψήφου αλλά μόνο το 30% των εδρών. Διαφορά μιας μονάδας στον πληθυσμο μεταφραζεται σε 20 στην στην Βουλη, και σε απόλυτη διαφορά σε επίπεδο άσκησης εξουσίας. Για πολλούς αυτό σημαίνει μια ελλιπή δημοκρατία: δεν μετράει κάθε ψήφος των πολιτών το ίδιο.